چمران آدم بزرگی بود، در آمريكا تحصيل كرد و بعد برای مبارزات ضد اسرائيلی به لبنان رفت. چمران از اين جهت عجيب بود كه از يکسو روحيهای مثل چه گوارا داشت و به استمرار جنگهای چريكی اعتقاد داشت و از سوی ديگر با جريانات غير تندرو همسو میشد. در لبنان بهجای آنكه به اردوگاه افراطی عرفات ملحق شود، با امام موسی صدر همراه شد. بعد از غيبت امام موسی صدر و پيروزی انقلاب اسلامی، با آنكه میتوانست از تابعيتهای مختلفی كه داشت استفاده كند، به ايران برگشت و نپسنديد در جنگ ظالمانهای كه صدام عليه ايران راه انداخته بود بیتفاوت بماند. از تجربيات خود در لبنان استفاده كرد و گروههايی چريكی را در جنگ سازمان داد. وی همچنان تا وقت شهادت عضو نهضت آزادی ماند. اين هم از همان روحيه چمران ناشی میشد كه چريک آرامی بود. روح عرفانی او هم در اين شيوههای سياسی او مؤثر بود. خيلی زود در جنگ به شهادت رسيد. اينكه فردی مثل چمران كه میتوانست در جاهای مختلف دنيا زندگی راحتی داشته باشد ولی برای دفاع از سرزمين ايران، خود را به جبهه جنگ رساند و از سربلندی ايران دفاع كرد، برای ملت و تاريخ ايران قابل تقدير است.
