محمد علی ابطحی:
در ایام جنگ، آقای هاشمی رفسنجانی در پایان خطبه های نماز جمعه بخشی را عربی می خواند تا به مردم عراق پیام دهد. در محافل سیاسی معروف بود وقتی از مرحوم آقای حکیم که عرب زبان بود و فارسی را هم خوب نمی دانست، می پرسیدند نظرت در مورد خطبه های آقای هاشمی رفسنجانی چیست، می گفت از بخش فارسی آن چیزهایی می فهمم ولی از بخش عربی هرگز.
چند روز پیش یکی از مقامات فرهنگی عرب آمده بود پیش آقای خاتمی. صحبت از عربی حرف زدن شد. آقای خاتمی می گفت یک ایرانی رفته بود مکه؛ وقتی برگشته خیلی با تعجب برای همشهری ها نقل می کرد که واقعاً عرب ها عجیب آدم هایی هستند. هر چه ما به آنها فحش می دادیم و بد و بیراه می گفتیم، آنها برای ما آیه ی قرآن می خواندند. از طرفی چون دیده بود نمازشان همان نماز ماست، اضافه کرده بود عرب ها فقط نمازشان را فارسی می خوانند!
این ها که شوخی بود ولی یکی از مشکلات اساسی در همه ی امور این است که فهم ها از یکدیگر مشترک نیست. این مشکل فقط در حوزه ی زبان شناسی و ترجمه نیست. خیلی وقت ها مبانی مختلف، آدم ها را به فهم گوناگون از یک پدیده دچار می کند.
