به قلم حجةالاسلام رسول جعفریان:

مرحوم حجت‌الاسلام شيخ احمد (ضيافتي) كافي (خراساني، فرزند محمد و متولد اول خرداد 1315 ش) از چهره‌هاي تأثيرگذار در جامعه ديني ايران طي سال‌هاي 40 تا 30 تيرماه 1357 که درگذشت، بود. وي در تمام اين سال‌ها با منبرهاي گرم خود تلاش مي‌کرد تا اخلاقيات اسلامي را با زبان عامه و در حد معلومات مذهبي خود که از وي يک منبري متنفذ ساخته بود، ميان مردم رواج دهد. طبعا به دليل شرايط فسادآميز آن روزگار، مجبور به اعتراض به وضع موجود بود و اين چيزي بود که سبب مي‌شد تا سخنراني‌هاي وي صبغه سياسي پيدا کند و با مقامات دولتي و امنيتي رژيم پهلوي درگير شود.

به علاوه مرحوم کافي از طلاب مشهدي و از مريدان آيت‌الله ميلاني بود. به همين دليل او از بدو جواني و در جريانات سال‌هاي 41 ـ 43 با اخلاق انقلابي بزرگ شده بود و نمي توانست از آن وضعيت فاصله بگيرد.
به ياد داريم که در سال‌هاي نخست انقلاب گهگاه به وي طعنه‌هايي زده مي‌شد و از اين که او مردم را سرگرم کرده و با جديت به مسائل انقلابي نمي پردازد مخالفت‌هايي مي‌شد.

اما امروز که اسناد وي منتشر شده است بدون ترديد مي‌توان او را يک شخصيت تأثير گذار در ميان توده‌هاي مردم دانست که به عشق مذهب و صداي زيباي او و به عشق امام زمان (ع) در مهديه او و پاي منبرهاي او در شهرهاي مختلف حضور مي‌يافتند و تحت تأثير کنايه‌ها و اشاره‌هاي وي در مخالفت با وضعيت حاکم بر ايران قرار مي‌گرفتند.

نکته‌اي بايد تذکر داد اين که از سال 1350 به اين طرف او هم تا اندازه‌اي تحت تأثير مسائلي که درباره حسينيه ارشاد و گرايش‌هاي خاص مذهبي اين دوره پديد آمد، به جدال با برخي از جريان‌هاي روشنفکري مذهبي و در عين حال سياسي زمان روي آورد. اين در حالي بود که او تا پيش از آن و حتي پس از آن، جزو چهره‌هاي حساسي بود که ساواک سخت مراقب او بوده و از گزارش‌هايي که درباره وي داده شده اين حساسيت به خوبي آشکار و روشن است.

در گزارشي که درباره آقاي لنکراني نوشتم اشاره کردم که در حوالي سال 49 و 50 انقلابيون روحاني دو دسته شدند. دسته‌اي بر سر موضع انقلابيگري ماندند و دسته‌اي از ترس از دست دادن عقايد شيعي و ولايتي که آنها را منتسب به برخي از افراد انقلابي مي‌ديدند، راه خود را به سمت ديگري چرخاندند. به نظرم در رأس اين چهره‌ها آيت‌الله ميلاني و افراد وابسته به او قرار داشتند که يکي هم، همين مرحوم کافي بود.

با اين همه، او درگير رفت و آمد شديد مردم بود و در مقامي که قرا ر داشت، يعني در حضور چند هزار نفر که به طور معمول پاي منبر او بودند الزاما مي‌بايست رويه خود را در انتقاد از وضعيت موجود ادامه مي‌داد. به طور قطع اين کار ساده‌اي نبود. خشونت شديد ساواک و شهرباني و مزاحمت‌هاي مکرري که براي او پديد آمد و از جمله تبعيد يکساله اش به ايلام در سال 54 نشانگر آن است که او روي مواضع خود ايستادگي کرده است.

در اينجا بر اساس اسناد چاپ شده در کتاب «واعظ شهير حجت‌الاسلام حاج شيخ احمد کافي» تلاش مي‌کنيم تا مروري بر زندگي سياسي مرحوم کافي و چگونگي تأثيرگذاري وي را در ايران پيش از انقلاب اما در آستانه انقلاب نشان دهيم.
به طور کلي بايد گفت: مرحوم کافي که طي سال‌هاي 33 ـ 38 در نجف درس خوانده بود در اين سال براي تبليغ به مشهد بازگشته، به سرعت به سراغ منبر رفت و با صداي گرمي که داشت، تا پايان زندگي خود، هميشه جمعيت انبوهي را پاي منبر خود ميخکوب مي‌کرد. علاوه بر آن خدمات ديني ـ عمراني وي در مسجد سازي و مهديه سازي چندان گسترده بود که توان گفت از اين طريق هم تأثيري قابل ملاحظه داشت. شايد مهديه تهران يک استثناء در مراکز مذهبي آن روزگاربه لحاظ کثرت جمعيتي باشد که در آنجا اجتماع مي‌کردند. متعاقب آن دهها مهديه ديگر در شهرهاي مختلف ساخته شد.

مروري بر اسنادي که ساواک در پرونده مرحوم کافي نگهداري کرده است، وي از چهره‌هاي مبارز دهه چهل به حساب آمده و در اين باره شواهد و مطالب فراواني وجود دارد. هرچه کار او مردمي‌تر مي‌شد ساواک بيشتر مراقبت مي‌کرد اما در عين حال، او هم الزاما براي حفظ جمعيت در پاي منبر خود و تعطيل نشدن آن و يا مهديه مجبور به مراعات بيشتر بود.

نخستين گزارش درباره او از اسفند 41 است که در منزل آيت‌الله قمي در مشهد منبر رفته و حرف‌هاي بودار زده و اين که دولت به برخي از رؤساي هيأت مذهبي پول داده تا به نفع دولت شعار دهند و اين که او در اين باره با يکي از آنها برخورد کرده است.
گزارش ديگر از دوم فروردين است که کافي روي منبر گفته است: تو چرا ـ يعني‌اي پادشاه ـ اختيار خودت را به دست اجنبي داده‌اي (ص 4). روز بعد هم روي منبر در منزل آيت‌الله ميلاني گفته است: روحانيت با قرآن جلو مي‌رود و با دولت اجانب پرست مي‌جنگد و ايستادگي مي‌کند (ص 5). گزارش ديگر حکايت از آن دارد که در همان سخنراني وي شاه را به منصور و ابرهه تشبيه کرده و از قيام زيد بن علي ستايش نموده است (ص 6).

ويژگي عمده مرحوم کافي از همان آغاز، سخن گفتن به زبان عاميانه براي توده‌هاي مردم بود. در واقع مخاطبان او از افراد عامي بودند و به همين مناسبت خواسته يا ناخواسته موضوعات انتخابي و استدلالهاي او هم در حد همان مخاطبان بود. بحث‌ها عبارت از ريش تراشي، مشروب خواري، قمار بازي و از اين قبيل احکام شرعي بود که او مرتب روي آنها تأکيد مي‌کرد. «قطار تهران ـ مشهد که زوار امام رضا را مي‌آورد در رستورانش آبجو، شراب، عرق و ويسکي است» (ص 17). «از کار به جاي اين که برود با خانواده اش خوش باشد مي‌رود پيش موسيو، آبجو مي‌خورد. به جاي آبجو اگر خود جو را بخوريد و مثل خر عرعر کنيد که بهتر است» (ص 302).

به دنبال شدت گرفتن برخي از انتقادهاي اجتماعي او به دولت، ساواک به وي تذکر داد و بنا به گزارشي که مربوط به آبان 42 است اين تذکر اثر کرده و سخنران او عادي گرديد. (ص 14).
با اين حال، اين براي چند روز بوده و با بالا گرفتن بحث سربازي طلبه‌ها و نيز دستگيري‌ها و اعتراض وي و گفتن اين که «شاگردهاي مکتب اسلام را از مردم گرفته و زندان انداخته» او را دستگير و بازجويي کردند (ص 20 ـ 24). گويا خيلي سريع آزاد شده است.

اين زمان سخنراني‌هاي روحانيون اغلب با کنايه واشاره به رژيم همراه بود، اما مرحوم کافي به دليل نفوذ کلام و نيز سخنراني‌هايش در منازل آيات ميلاني و قمي در شمار افرادي بود که ساواک روي آنان تأمل داشت. به همين دليل در چهارم اسفند 43 بار ديگر دستگير شد. درباره اتهامات وي گفته شده بود که در منبر گفته است «حکومت ظالم با جگرگوشه‌هاي زهرا چه مي‌کند». همچنين «آيت‌الله خميني را نايب امام زمان معرفي و او را در زندان و مظلوم معرفي و مرتبا دعا و صلوات براي خميني مي‌فرستد». (ص 42 ـ 43). تا اين زمان وي جمعا دو بار دستگير شده و بار دوم به دو ماه حبس تأديبي محکوم گرديد (ص 55). بعدها کافي چند بار روي منبر گفت که به خاطر رطوبت زندان رماتيسم گرفته است (ص 70). يکبار هم گفت: جاي همه شما خالي، زندان قزل قلعه، خدا کند که همه شما را بدانجا ببرند به شرط آن که براي دين باشد نه جرم هروئين و ترياک (ص 189) و باز از نمناکي آنجا سخن به ميان آورد و گفت که شش ماه در زندان بوده است (ص 190).

بعداز تبعيد امام به ترکيه اوضاع تا حدي فروکش کرده و از سخنراني‌هاي مرحوم کافي نيز گزارشي منعکس نشده است. آنچه هست انتقادات وي نسبت به فساد اخلاقي حاکم بر جامعه است که در چند گزارش از آنها ياد شده است «بعضي وقت‌ها که مي‌خواهند صداي مردم در نيايد چهار کلمه قرآن با قرائت پخش مي‌شود و بعد از قرآن خانم دلکش شروع به خواندن مي‌کند». (ص 53). وي براي مدتي در اواخر سال 44 در زندان بود.

پس از اين سخنراني پيشگفته باز ساواک به وي تذکر داد که از گفتن اين قبيل مطالب روي منبر خودداري ورزد. اما نبايد تأثير کرده باشد زيرا در سخنراني خود در دي ماه 45 گفت: «اين‌هارون‌ها و مأمون‌ها چقدر فرزندان فاطمه را اذيت و آزار کرده اند.» (ص 58). وي بر اساس گزارش ساواک، در سال 45 چند تصوير از امام خميني در منزلش بوده و در جلسه‌اي که با برخي از افراد هيأت داشته گفته است که مي‌بايست بر اساس رساله ايشان براي مردم مسأله گفت (ص 66). اين زمان وي مرتب در مسجد امين الدوله تهران منبر مي‌رفته و به عنوان يکي از وعاظ ناراحت و مخالف براي ساواک شناخت شده بوده است (ص 66). وي در سخنراني 3 فروردين 46 خطاب به مردم گفته است: «از دين تان دفاع کنيد از اسلام وقرآن و امام زمان و علماء و مراجع تقليد نگهداري کنيد» (ص 69).

يکبار هم در سخنراني خود در 20 بهمن 45 گفت: در هر عصري منصورها و حجاج‌ها وجود دارند و اولاد پيغمبر را اذيت مي‌کنند. عده‌اي را اعدام و عده‌اي را زنداني مي‌نمايند... خدايا پرچم دار اسلام پيشواي شيعيان جهان حضرت آيت‌الله خميني را در پناه خودت از جميع بلايا حفظ بفرما و او را صحيح و سالم به ايران برگردان و وسايل خلاصي زندانيان بيگناهي که به جرم طرفداراي از قرآن و دين و روحانيت گرفتار شده‌اند فراهم نما (ص 64 ـ 65).

وي در اين سخنراني‌ها مرتب روي فرعون و روش‌هاي برخورد او (ص 71، 305) و همين طور منصور عباسي و زنداني کردن سادات (ص 74 ـ 75) تکيه مي‌کرد. جالب آن که وقتي در روز پنجم مرداد 57 براي مرحوم کافي در مهديه تهران فاتحه برگزار شد، جمعيت حاضر پس از خروج از مهديه شعار مي‌دادند: مرگ بر منصور (ص 481).
طبعا به لحاظ منبري بودن مطالبش چندان پرداخته و داستاني ارائه مي‌شد که خيلي با آنچه در متون بود تطبيق نمي کرد اما به هر روي، بسيار تأثير گذار بود. او با اشاره به بي حجابي و بي عفتي، عرق خوري، قمار بازي، مجالس رقص و انواع آنها، افزود «يکي از علائم ظهور امام زمان اين است که انسان در آن دوره نمي تواند به طور آشکار طرفداري از حق و ديانت بکند الان هم کسي نمي‌تواند به طور واضح و روشن احکام قرآن و دين را بيان کند». (ص 72). در همين سخنراني وي گفت: «امام محمد باقر مي‌فرمايد در دوره آخرالزمان به شهر قم پناه ببريد که عده‌اي شيعيان حقيقي و طرفداران حق و حقيقت فقط در قم مي‌مانند» (ص 79).

اين تندروي‌هاي وي سبب شد تا نصيري در تاريخ 31 ارديبهشت 46 از شهرباني بخواهد تا مانع از منبر رفتن او شوند (ص 76). مسئولان امر با وي مصاحبه مفصلي کرده و با توجه به اين که او پذيرفت تابع دستورات باشد از نصيري خواستند که فعلا از درخواست منع منبر وي خودداري شود (ص 80). اما سخنراني چند روز بعد وي باز درباره زندان رفتن و آبديده شدن در مقابل ستمگران بود (ص 81).

جمع‌بندي ساواک تا اين زمان (14/3/46) از مرحوم کافي اين بود: شيخ احمد کافي از وعاظ ناراحت و ماجراجوست که سعي دارد هميشه از نيروي جوانان کم سن و سال و بي‌تجربه متعصب مذهبي به نفع روحانيون مخالف استفاده کند و آنها را براي مخالفت با دولت آماده سازد و اکثرا در منابر خود به طور مستقيم و غير مستقيم ضمن تجليل از روحانيون افراطي از اعمال دولت بدگويي مي‌کند (ص 83). با ادامه سخنراني‌هاي وي، ساواک دوبار توصيه کرد که به وي تذکر جدي داده شود. (ص 84).

ساواک بعدها نوشت که وي اخلاقا تعهد سپرده است چنانچه با رفتنش به منبر موافقت گردد مستمعين را با اقدامات مترقيانه و اساسي کشور آشنا خواهد ساخت و در راه خدمت به شاهنشاه ... قدم برخواهد داشت لکن عملا مشاهده شده که به هيچ وجه وي پاي بند به قول و تعهدات خود نبوده و همچنان به رويه ناصواب و خلاف مصالح خود ادامه مي‌دهد (ص 112).

از اين زمان به بعد با حساس شدن ماجراي صهيونيست‌ها و فلسطين و مسجد الاقصي موضوع تازه‌اي در سخنراني‌هاي مرحوم کافي مطرح شد «در اين جهاد با برادران اعراب هم آهنگ و هم صدا باشيد» (ص 87). ودر جاي ديگر گفت: به برادران مسلمان اردني دعا بکنيد که يهوديها ريخته‌اند هفت مسجد آنها را خراب کرده و چند نفر از زن و بچه‌هايشان را کشته‌اند (ص 142) . اين قبيل جملات در سخنراني‌هاي کافي در نيمه دوم سال 48 نيز آمده و دليلش هم بالا گرفتن قضاياي مربوط به فلسطين در ايران بوده است (ص 222).

وي در 21 خرداد 46 در قم در منزل امام که اين زمان برادر ايشان آيت‌الله پسنديده بود منبر رفت و از کساني سخن گفت که در راه خدا شکنجه شده، به زندان مي‌روند و وقتي آزاد شدند سرافرازند (ص 89). وي در 18 شهريور همين سال در منزل آيت‌الله قمي که اين زمان تبعيد بود منبر رفته و گفت: استقلال در يک مملکت به وجود نمي آيد جز با زنداني کردن مردم و نفس‌ها را در سينه خفه کردن (ص 96).

جسارت مرحوم کافي در سخنراني‌هاي اين دوره قابل ملاحظه است وي با اشاره به اين که زمان خلفاي عباسي کساني بر مردم حکومت مي‌کردند که اهل مشروب و زنا بودند مي‌افزايد: «در حال حاضر هم وضع به همين منوال است و جنايت و فساد آزاد مي‌باشد». (ص 99). وي همانجا از اين که مردم هم بي رگ هستند و در مقابل اين همه ظلم و ستمي که به آنها مي‌شود دم بر نمي آورند سخن مي‌گويد.

در مهر همان سال باز در جايي اشاره کرد که چند سال قبل در روزنامه اطلاعات خواندم که انتقاد آزاد است. در آن موقع من هم در يکي از منابرم صحبت مي‌کردم. فردايش مرا گرفتند و به همانجايي که همه از اسمش مي‌ترسند بردند. .. در آنجا پرسيدند: آقا چرا حرف حسابي زدي؟ گفتم: خودتان گفتيد مملکت آزاد است... گفتند: همه حرفي را نمي شود زد مگر آن که براي مقام ما خوب باشد (ص 104).

مرحوم کافي به حج رفته و در مراسمي هم که براي دعاي براي شاه بوده شرکت نکرده بود. در بازگشت از وي بازخواست شد و او گفت که در روز مذکور مسموميت غذايي پيدا کرده و نتوانسته است در آن مراسم شرکت کند (ص 119).
تکيه مرحوم کافي روي فساد اجتماعي به طور طبيعي وي را به اين سمت مي‌کشاند تا درباره حکومت که حامي اين قبيل امور و دست کم به طور جدي متهم به رواج آنها بود حمله کند. در واقع، او نمي توانست اين دو مسأله را از همديگر جدا کند. به همين دليل است که سخنراني‌هاي وي در همين چهارچوب باز هم ادامه مي‌يابد. سخنراني‌هاي سال 47 به بعد کافي به طور معمول همين مضمون را دارد (براي نمونه: ص 138، 139، 158 و بسياري از صفحات ديگر). گاهي مثال‌هاي سبکي هم زده مي‌شد (براي نمونه: ص 165 ـ 166).

مأموران ساواک از هيچ اشاره در اين سخنراني‌ها نمي گذشته وآنها را گزارش مي‌کردند. مرحوم کافي در يک سخنراني به چوپان و بره اشاره کرده و گفت واي به آن موقعي که خود چوپان گرگ شود و ادامه داد وضع فعلي ما تقريبا به آن صورت در آمده است (ص 144).

اشاره وي به آخوندهاي درباري هم جالب بود و مثل هميشه او از نمونه‌هاي تاريخي استفاده مي‌کرد. منصور عباسي شاخص بود. «در زمان امام صادق چهار نفر آخوند دستگاهي و چهار نفر آخوند دنيا پرست و چهار نفر آخوند نزول خوار که از منصور دوانيقي پول‌هاي فراواني مي‌گرفتند بر ضد قرآن و اسلام قيام کردند» (ص 146). اين مطلب براي آن روزگار که روحانيون زيادي از اوقاف پول مي‌گرفتند نکته مهمي بود. زندان منصور هم مثال زده مي‌شد. وي با اشاره به داستاني از زمان منصور گفت: مأمورين يک وقت با نردبان وارد منازل مي‌شوند. گاهي هم با جيپ مي‌آيند (ص 194). تعبير آخوند دستگاهي و اوقافي در سخنراني‌هاي ديگر او هم ديده مي‌شد و داستان بلعم باعور هم که جزو سخنراني‌هاي معروف کافي بود درباره همين قشر است (ص 308): آقايان! وقتي آخوند بي دين شد جامعه‌اي را بي دين مي‌کند... آخوند دستگاهي شدن و آخوند اوقافي شدن يعني به عذاب الهي گرفتار شدن. (ص 308).

خواندن دعاي ندبه که در اين اواخر کافي به آن شهرت يافته بود، ضمن گزارش‌هايي که از سال 47 به بعد آمده، مورد توجه قرار گرفته است. در اين وقت، وي دعاي ندبه را در خانه خودش در خيابان اميريه برگزار مي‌کرد (ص 151). وي در آنجا با اشاره به اين که در نزديکي شهر نو است، از اين که اين همه جوان متدين جمع مي‌شوند اظهار شعف مي‌کرد (ص 171).

از همين زمان به بعد، پس از برگزاري دعاي ندبه، نوارهاي زيادي از روي آن تکثير و به نقاط مختلف ايران ارسال مي‌شد. براي نمونه، نوار اين هفته ، براي هفته آينده در مراسم دعاي ندبه در برخي از مساجد يا منازل پخش مي‌گرديد (ص 176 ـ 177). از سال 48 اشاره به برگزاري دعاي ندبه در مهديه اميريه تهران شده است (ص 214). نويسنده اين سطور به خاطر دارد که طي سال‌هاي 50 و اندکي پس از آن ، در مسجد محله، هر هفته نوار دعاي ندبه هفته پيش کافي را براي مردم پخش مي‌کردند و مورد استقبال مردم قرار مي‌گرفت.

هر چه زمان جلوتر مي‌رفت در عين آن که انتقادات اجتماعي نسبت به فحشا و فساد بيشتر مي‌شد، رنگ سياسي آن کمتر مي‌گرديد. با اين حال، همچنان ساواک مراقب بود و در هر فرصت به او تذکر مي‌داد. در مواردي وي همچنان در پايان منبر بر دولت يهود نفرين کرده از خداوند مي‌خواست تا آن را سرنگون کند (ص 185، 188). يکبار هم بعدها در سال 51 در پايان سخنراني خود گفته بود: خدايا به حق امام زمان ترا قسمت مي‌دهيم که هر کس از يهوديان علني و يا خفا حمايت مي‌کند ذليل گردان (ص 342). و در منبر ديگر: پروردگارا! آن کس را که به وسيله پول، سرباز، اسلحه و... به يهوديان اسرائيل کمک مي‌کند دودمانش را ريشه کن کن (ص 347). يکبار هم يوسف کهن که نواري از مرحوم کافي را که شديدا ضد يهودي بود از يک دوره گرد خريده بود براي مقامات مسئول برده و اعتراض کرده است که چرا يک روضه خوان بايست اينچنين بر ضد يهود سخن بگويد (ص 394 ـ 395، 400).

مرحوم کافي در مهر 48 در قم درباره فساد سخنراني کرد و از جمله درباره سينماي قم به مردم هشدار داد. اين بار هم ساواک قم او را خواست و از وي تعهد گرفت که ديگر اين مطالب را بيان نکند (ص 206).
زماني که مرحوم کافي در آبان 48 براي منبر به همدان رفت، پس از يک شب سخنراني، ساواک از ادامه سخنراني او ممانعت به عمل آورد (ص 217).
وي در برخي از سخنراني‌هاي خود از اصلاحات ارضي هم انتقاد کرده و زمين‌هاي گرفته شده را حرام دانسته به طوري که برخي از کشاورزان رسما نام نوشته و اعلام کرده‌اند که زمين‌ها را نمي خواهند (ص 228).

يکي از تکيه کلام‌هاي او درباره زن است، بيشتر از اين زاويه که در اين جامعه زنان و دختران را به فساد کشانده اند. همچنين درباره بکار گيري زنان در امور اجرايي انتقادهايي را مطرح مي‌کند. به علاوه، مسأله حجاب از نکاتي است که وي درباره آن تأکيد زيادي مي‌کند.

مرحوم کافي در تيرماه سال 49 احضار و مورد بازجويي قرار گرفت. اين بازجويي در ارتباط با مسائلي بود که پس از شهادت سيد محمدرضا سعيدي در مشهد و در دستگاه آقاي ميلاني رخ داد (ص 256 ـ 257). از نظر ساواک چهار نفر عامل سروصدا در مشهد پس از شهادت سعيدي بودند: شيخ عباس طبسي، سيد علي خامنه اي، شيخ محمد رضا محامي، و شيخ احمد کافي واعظ (ص 258). کسي هم برا ي ساواک گفته بود: کافي در مدت اقامت خود در مشهد با حرارت شديد خبر فوت سعيدي را در بين مردم انتشار داد و به هر کس مي‌رسيد مي‌گفت سازمان امنيت نسبت به مدرسين قم و تهران فلان کرد سعيدي را به قدري شکنجه داده که شهيد شده. اين مطالب را چنان با آب و تاب تعريف مي‌کرد که باعث برهم نظم حوزه علميه و تحريک عده‌اي گرديد (ص 261). جلسه دوم بازجويي وي هم در ادامه آمده و مبحث همان است (ص 262 ـ 266).

اما گزارش کافي از شهادت سعيدي که آن را در مجلسي بيان کرده، بينش سياسي کافي را به خوبي نشان مي‌دهد (ص 280).
سخنراني‌هاي بعدي مرحوم کافي همچنان اعتراض آميز و انتقادي است: شيعه امام صادق هر چقدر فشار ببيند به کوره حدادي برود و شکنجه ببيند شفاف‌تر مي‌شود. چرا ثبات قدم نداريد... چرا از پيغمبر، قرآن، امام حسين، امام زمان و نايب امام زمان حمايت نمي کنيد (ص 270).

در اوائل بحث اشاره کرديم که از سال 48 ـ 49 به دليل انتشار برخي از نوشته‌ها مانند شهيد جاويد و آثاري از ابوالفضل برقعي و نيز بالا گرفتن نظريات صادره از حسينيه ارشاد، اين اتهام مطرح شد که وهابي‌ها در ايران مشغول فعاليت هستند. اين اتهام سبب شد تا به دليل ارتباط آن مسائل با جريان مبارزه، کساني در مبارزه ترديد بکنند. در سخنراني‌هاي مرحوم کافي در سال 49 چند بار اشاره به اين امر شده است : «وضع مملکت خيلي خراب شده. کسي هم جرأت نمي کند حرف حسابي بزند. چون فورا تحت تعقيب قرار خواهد گرفت. الان وهابيها در ايران دارند عليه دين اسلام فعاليت مي‌کنند. اگر من آزاد بودم مي‌گفتم که آنها از کدام چمشه آب مي‌خورند» (ص 282 : 7/8/1349). البته وي در همين سخنراني به مردم توصيه مي‌کند که مردم بايد به نماينده امام زمان (ع) رجوع کنند و گزارشگر ساواک هم مي‌افزايد که مقصودش امام خميني است. چندي بعد او در سخنراني ديگري اشاره به کتاب ابوالفضل برقعي کرده که در آن به امير مؤمنان (ع) اهانت شده و روشن است که مقصودش از فعاليت‌هاي وهابي همين حرکات بوده است (ص 288. در آنجا به اشتباه ابوالفتح برقعي نوشته شده است.)

نمونه ديگر مخالفت کافي با قرآن چاپ فرح بود که در يک سخنراني در آبان 49 تلويحا آن را محکوم کرده و باز شدن دکان‌هاي مختلف به نام دين و توسل آنان به حربه دين را محکوم کرد. در اينجا هم گزارشگر ساواک يقين کرده است که اين سخنراني درباره تفسير قرآني بوده که بنا به دستور شهبانو تهيه و چاپ شده است (ص 284).
در سال 50 ساواک در گزارشي نوشته است که مرحوم کافي به مشهد آمده است و به شهرباني رفته خود را فردي خدمتگزار معرفي کرده. او را به ساواک هدايت کرده‌اند در آنجا هم تعهد داده حرف خلافي نزد اما «برخلاف تعهد سپرده شده و بدون توجه به تذکراتي که به او داده شده، اغلب به طور کنايه خارج از موضوع سخنراني و انتقاد مي‌کند» (ص 292). انتقاد ساواک به تندي‌هاي شديد او به بي حجاب‌ها و دادن نسبت‌هاي زشت است. اين در حالي است که همسر اغلب کارگزاران دولتي بي حجاب اند. تحليل ساواک اين بود که کافي اين مطالب را مي‌گويد تا مشهور شود و قصدش آن است تا با دستگير کردن او سروصدايي بشود و بازار او داغ‌تر شود. ساواک در گزارش مشابهي همين نکته را درباره شهيد‌هاشمي نژاد هم عنوان کرده است (ص 293 - 294). به درخواست نصيري و به دنبال اين قبيل گزارشها نام مرحوم کافي هم در ليست وعاظ ممنوع المنبر در رمضان سال 1391 ق يعني سال 1350 آمده است (ص 296 ـ 297). در اين فهرست نام آقايان طالقاني، باهنر، مهدوي کني، خزعلي،‌هاشمي رفسنجاني، محلاتي، وتعدادي ديگر ديده مي‌شود.

ساواک در اواخر شهريور سال 50 او را احضار و به دليل طرح مطالبي روي منبر بر ضد دستگاه بازجويي کرده به او هشدار داد. مرحوم کافي هم روي زرنگي گفت که کساني او را تهديد تلفني مي‌کنند که چرا روي منبر مطالبي بر ضد حکومت نمي گويد. در اين باره يک يادداشت کتبي هم تسليم کرد (ص 313 ـ 314). با اين حال، چند روز بعد بود که داستان صفوان جمال را که شترهايش را به‌هارون اجاره داده بود و امام کاظم (ع) با او برخورد کرد به تفصيل روي منبر بيان کرد (ص 317). گزارشگر ساواک بعد از يکي از همين سخنراني‌ها که به نوعي اشاره به زمامداران هم بوده به نقل از برخي از مردم مي‌گويد که آنها مي‌گفتند: واقعا آخوند مبارزي است (ص 335).

ساواک با کنترل و مراقبت شديد از کافي و تلفن‌هاي او اشاره مي‌کند که وي بسيار مزور است و همه کارهاي خود را با آقاي فلسفي مشورت مي‌کند. ساواک در اواخر سال 51 به دنبال اين طرح بوده است تا کافي را از مهديه جدا کرده و شخص ديگري را براي مهديه در نظر بگيرد (ص 354). ارتباط آقاي کافي با فلسفي زياد بود و زماني که او ممنوع المنبر بود، کافي روي منبر از قول آيت‌الله بروجردي نقل کرد که نگوييد فلسفي بگوييد شمشير برنده اسلام (ص 362).

در سال 51 يا حوالي آن، مرحوم کافي چند بار به حسينيه ارشاد هم اعتراض کرده و يکبار هم آن را يزيديه اضلاليه نام برده اما در اسناد ساواک اشاره‌اي در اين باره نيامده است.
همچنين از سفر مرحوم کافي به مکه در سال 52 و 53 جلوگيري شده است (ص 401).
قاعدتا به دليل تذکرات مکرر و نيز سخت‌تر شدن اوضاع سياسي کشور در سال‌هاي 51 ـ 55 اندکي از حدت تندي‌هاي مرحوم کافي کاسته شده باشد. با اين حال انتقادهاي اجتماعي و اخلاقي او ادامه داشته و يکبار در سال 54 ساواک درخواست کرده است که: به وي تذکر داده شود که در بالاي منبر صرفا به مسائل مذهبي پرداخته و از عنوان نمودن مطالب تحريک آميز اجتناب نمايد (ص 393). اما اينها تأثير چنداني نداشت. چندي بعد کافي در منبرش در مهديه گفت: معاويه با زور بر مردم آن زمان حکومت مي‌کرد و مي‌خواست در قلب مردم براي خودش محبت ايجاد کند مگر مي‌شود با زور بر مردم حکومت کرد؟ (ص 401).

ساواک در تاريخ 8/9/54 درباره او نوشت: نامبرده بالا يکي از وعاظ افراطي و اخلالگر است که تحريکات و اقداماتي در زمينه ضديت مردم با يکديگر معمول داشته و فعاليت‌هايي در جهت خلاف مصالح مملکتي و اخلال در نظم عمومي انجام و رويه نامطلوب و نادرست خود را همچنان دنبال مي‌نمايد به نحوي که وجود ياد شده در منطقه تهران موجبات بر هم خوردن نظم و آرامش عمومي را فراهم مي‌سازد (ص 402). نتيجه آن شد که مرحوم کافي را در آذرماه 1354 براي مدت سه سال تبعيد به ايلام محکوم کردند (ص 407).

مرحوم کافي در ابتداي اقامتش در ايلام ضمن نامه مفصلي با اظهار بي اطلاعي از علت تبعيد خود شرحي از خدمات ديني و اجتماعي خود را طي يک نامه مفصل نوشت. وي در اين نامه درباره اقدامات خود در ساختن درمانگاه‌ها و مدارس و نيز تلاش براي حفظ اعتقادات مردم و نيز منبرهايش بر ضد دولت بعثي عراق در اخراج ايرانيان را مورد تأکيد قرار داد. (ص 412 ـ 414). نامه‌اي هم به آيت‌الله خوانساري نوشت تا نزد مقامات وساطت کرده زمينه بازگشت او را فراهم سازند (ص 418).

ساواک با بازگشت وي موافقت نکرده روي سخنراني ضد يهودي وي انگشت گذاشت (ص 420). بعيد نيست که اين اقدام براي راضي کردن کليميان و يا حتي اسرائيل صورت گرفته باشد. کار منبر و نماز مرحوم کافي در ايلام گرفت و پس از گذشت بيست روز، مقامات شهر از وي خواستند تا ديگر منبر نرود (ص 422). وساطت آيت‌الله خوانساري و ديگران تا پاييز سال 55 به جايي نرسيد و او همچنان در تبعيد بسر مي‌برد. وي در دوم آذر 55 پس از قريب يک سال تبعيد به تهران بازگشت (ص 434).

در اسنادي که به چاپ رسيده جز يکي دو مورد از سخنراني‌هاي وي در سال نيمه اول سال 56 گزارشي نيست، جز يک گزارش که او از اجراي احکام اسلامي در سعودي ستايش کرده و تلويحات از عدم اجراي آنها در ايران اظهار ناخشنودي نموده است (ص 438).
نخستين گزارش جديد درباره برگزاري مراسم چهلم حاج آقا مصطفي خميني در مهديه است که به نوشته ساواک: گرداننده اين مراسم شيخ احمد کافي و واعظي که منبر رفته شيخ ابوالقاسم اسلامي قمي بوده است (ص 441). مرحوم کافي از جمله منبريهايي بود که پس از واقعه قم در 19 دي 56 به اعتراض از ايراد سخنراني خودداري کردند (ص 446). نيز پس از سخنراني وي در 28 ارديبهشت 57 در سيرجان تظاهرات ضد حکومتي برگزار شد (ص 450). مرحوم کافي در چهلم شهداي يزد هم که در 19 ارديبهشت سال 57 برگزار شد سخنراني کرده و گفت که من : به وسيله ارتباط قلبي اين عزاداري را به ساحت آيت‌الله خميني مي‌رسانم (ص 452).

بر اساس گزارش ديگر مرحوم کافي در روز 29/4/57 (روز جمعه نيمه شعبان المعظم سال 1398 ق) در حالي که از قوچان عازم زيارت مشهد بود، اتومبيلش با دو اتومبيل ديگر تصادف و در نتيجه خود او و فرزند ده ساله و هفت نفر ديگر کشته شدند (ص 458).
ساواك نوشت: جنازه وي روز 31 همان ماه در مشهد با حضور ده هزار نفر از افراطيون مذهبي به صحن آورده شده و پس از نماز خواندن آيت‌الله سيد عبدالله شيرازي بر آن با هواپيما به تهران منتقل شد. پس از آن بود که جمعيت در شهر پراکنده شده و تظاهرات زيادي به راه افتاد (بنگريد: ص 458 ـ 461). بعد از انتقال به تهران و مراسم در مهديه مجددا جنازه مرحوم کافي به مشهد منتقل و در خواجه ربيع دفن شد.

بازتاب اين ماجرا در قم هم به تظاهرات مخالفان دولت منجر شد (ص 470). در اصفهان هم پس از برگزاري مراسم فاتحه وي تظاهرات شد (ص 473). و نيز در کاشان (ص 478) و به احتمال بسياري از شهرهاي ديگر.
آن زمان شايع گرديد که : شيخ احمد کافي چون چندين بار از وضع کنوني کشور انتقاد کرده بود به دست دشمنان به قتل رسيد (ص 476). در تهران هم روز پنجم مرداد 57 براي مرحوم کافي در مهديه فاتحه گذاشته شد که پس از اتمام مردم با شعار مرگ بر منصور و زنده باد خميني از حسينيه بيرون آمدند (ص 481). روحانيت تهران هم در مسجد ارک فاتحه گرفته بود که آن هم تبديل به تظاهرات ضد حکومتي شد (ص 484). تعداد ديگري گزارش مربوط به مجالس فاتحه براي مرحوم کافي در شهرهاي مختلف در ادامه آمده است که در بيشتر آنها منجر به رخدادهاي ضد حکومتي شده و بي ترديد بايد اين واقعه را از عوامل مؤثر در گسترش بيش از پيش تظاهرات ضد حکومتي در ايران در اين مقطع دانست. کيفيت تصادف نيز در گزارشي در همين مجموعه اسناد درج شده است (ص 507 ـ 509).

عكس «ادواردو» در صف اول نماز جمعه تهران در 7 فروردين 1360 به امامت آيت‌الله خامنه‌اي پيدا شد.
به نوشته سايت «ادواردو»، اين عكس بعد از خطبه‌ها و پيش از آغاز نماز گرفته شده است.

ادواردو در اين سفر خود به ايران، با امام خميني(ره) ديدار كرد و حضرت امام پيشاني او را بوسيد. اين عكس پاسخ كساني است كه همه ماحراي مسلمان شدن ادواردو را داستان‌پردازي مي‌ناميدند.

«ادواردو آنيلي» فرزند سوپر ميلياردر ايتاليايي صاحب كارخانجات اتومبيل‌سازي فيات، فرّاري، لانچا، آلفارومئو، ‌كارخانجات هلي‌كوپترسازي، ‌بانك‌ها، ‌بيمه‌ها، مطبوعات و رسانه‌ها و شركت‌هاي بزرگ پيمانكاري و نيز مالك باشگاه فوتبال «يوونتوس» بود و در سال 1379 به دست صهيونيست‌ها به شهادت رسيد و شهادت او را خودكشي جلوه دادند.

پدر ادواردو، مسيحي، مادرش يهودي و خود او شيعه بود. عكس ديگري از ادواردو در صف اول نماز جمعه نيز در سايت مذكور قرار دارد. «مهدي ادواردو آنيلي» با قد بلند و كت زرد در قسمت راست عكس ديده مشاهده مي‌شود.

شبكه خبري «CNN» آمريكا، در آستانه 25 سالگي خود، اقدام به معرفي 25 شخصيت مهم جهان كرده است.
به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، در اين انتخاب كه با همكاري مجله «تايم» صورت مي‌گيرد، نام امام خميني(ره) رهبر انقلاب اسلامي ايران در سال 1979 در رديف سوم و پس از پاپ ژان پل دوم ديده مي‌شود. همچنين نفر اول اين ليست، قرار است در بيست‌وپنجمين سالگرد آغاز به كار «CNN» اعلام شود.
علت انتخاب امام خميني، ايجاد انقلاب اسلامي توسط وي بود، چراكه امام، در سال 1979 رژيم شاهنشاهي را ـ كه آمريكا حامي آن بود ـ سرنگون كرده و تعدادي از آمريكايي‌ها را نيز براي مدت يك سال به گروگان گرفته بود.
اهميت امام به اندازه‌اي بود كه هنگامي كه در سال 1989 درگذشت، هزاران نفر در مراسم خاكسپاري ‌ايشان شركت كردند و حتي تابوت امام در انبوه جمعيت، تخريب شد و مردم، يك قسمت از كفن او را براي يادگاري نزد خود نگه داشتند.
در اين ليست، جورج بوش پس از امام خميني در رده چهارم قرار دارد و «تينگ شيائو پينگ»، رهبر اصلاحگر چين، نفر پنجم است. همچنين جوان‌ترين رئيس‌جمهور آمريكا؛ يعني بيل‌كلينتون، در رتبه ششم قرار دارد.
در اين ليست، اسامه بن‌لادن به خاطر عمليات 11 سپتامبر در رده هفتم، «ميخائيل گورباچف» در رده هشتم و «نلسون ماندلا» در جايگاه نهم قرار دارند.
فهرست كامل 24 شخصيت مهم جهان از نگاه «CNN» عبارتند از:
1ـ ؟
2ـ پاپ ژان پل دوم
3ـ امام خميني
4ـ جورج بوش
5ـ تينگ شيائوپينگ
6ـ بيل كلينتون
7ـ اسامه بن‌لادن
8ـ ميخائيل گورباچف
9ـ نلسون ماندلا
10ـ ياسر عرفات
11ـ بيل گيتس
12ـ مارگارت تاچر
13ـ صدام حسين
14ـ سام والتون
15ـ آريل شارون
16ـ استو جابس
17ـ نيوت گينگريچ
18ـ لخ والسا
19ـ مادر ترزا
20ـ آلن گرينسپن
21ـ مايكل جوردن
22ـ پرنسس ديانا
23ـ ويلي گراهام
24ـ اپرا وينفراي
25ـ استيون اسپيلبرگ

گفتني است، با توجه به حضور بيشتر چهره‌هاي مطرح جهان در اين فهرست، احتمالا نفر اول جهان از نظر «CNN» هم از ميان اين 24 تن انتخاب مي‌شود.